Região

Tiu Eiduardo Marcos, de San Pedro

Tiu Eiduardo Marcos, de San Pedro
  • 10 de Março de 2009, 16:27

Por todo esse berano alantre, apuis que las huortas yá dában de todo, l quemido pouco demudaba a horas de jantar – ne l calendairo de l campo, mas a que agora chamamos almuorço, a la moda ourbana: patatas a rodar cun molho de tomate. Benie un de l campo, muita beç yá la manhana bolcaba pa la tarde, i inda habie que fazer l almuorço, cousa de mulhieres, mesmo que houbíran trabalhado a la par de ls homes. Las patatas, tienras de nuobas, éran cozidas cun casca i apuis peladas, nada se açagando. Scolhien-se las mais pequeinhas, que las grandes se guardában para mais tarde i podien ser çcascadas. Al mesmo tiempo, ponie-se ua sartian de pies al lhume cun un chinchin de azeite i segában-se bários tomates para alhá, todo ferbendo até que l molho apurasse. Ponien-se las patatas yá peladas nun prato grande, de adonde todos comiemos, i botaba-se-le aquel molho porriba i adonde cada cacha de patata tenie que ser bien ambrulhada, passando-mos l redondo de la patata pa l sabor que tardaba na boca. Era un prato que acumpanhaba cun pumientos assados, quemido permaniente de berano, i cun pan, siempre l pan. Anriba l pan, se l houbisse, ponie-se cumo tal ua sardina assada, an giral la metade, ou un cachico de quenhon cozido ou fertido ou l que fusse. Tengo de cunfessar que era quemido que nun me gustaba muito quando era mais pequeinho, mas cul tiempo fui-me afazendo a el, a un punto tal que para mi passou a ser l quemido de berano por eiceléncia, si que ls quemidos tenien l sou tiempo i esse era un de ls sous segredos. Nun antendo cumo hoije nun hai restourantes mirandeses a serbir patatas a rodar cun molho de tomate, quemido bien nuosso, muito mais que la puosta de las feiras, que, se fur bien feito, cunsigue poner la natureza a falar cun sous oulores fuortes i sanos. Nien sei bien cumo ye possible haber berano sien patas a rodar! Nua lista de quemidos mirandeses, este ye un de ls que bénen a la cabeça.

Amadeu Ferreira

FM (Fuolha mirandesa) – Yá nun sodes nuobo, ora nó, ah tiu Eiduardo?
EM (Eiduardo Marcos) – Yá tengo uitenta i trés.

FM – Posque sabeis muita cunta…
EM – Ui!… Un tagalho deilhas. You criei-me na quinta de l Reitor. Miu pai stubo de quinteiro de l padre 29 anhos. Nós éramos muitos, trabalhábamos muito, colhiemos muito pan. El tenie muita laboura, muita tierra. I uolho pal negócio! Se nun se muorre tan nuobo, mais de metade de l termo era del!
Dua beç, miu pai sonhou que l reitor habie guardado ua panela de denheiro… libras an ouro… que la habie anterrado ne l cerrado de Ritas Aceinhas. Apuis dixo-le:
– Ah, senhor reitor, sonhei que habiedes anterrado ua panela cun libras an ouro ne l cerrado de Ritas Aceinhas!
– Oh, temara-las you! respundiu-le l padre.
Deilhi a un die ou dous, benie l padre cun l cabalho – andaba siempre el i l cabalho – i chamou a miu pai:
– Anda cá se quieres ber!
Miu pai achegou-se i el amostrou-le, anton, trazie siempre uas dessas alforjas de cuiro, ls padres trazien-las todos, i amostrou-las, anton: stában chenas de libras an ouro.
– Beis!… Se te tenes fintado ne l suonho, tenies arrimado la tue bida!…
Tenie ido a zanterrar las libras, pa las guardar noutro sítio. El tenie muito denheiro. Muita libra. Anda que alguas inda dében star por ende scundidas a spera que algun las ache!…

FM – Diç que bós tamien botábades la reza cun l azeite…
EM – Botaba. Inda la boto muita beç.

FM – Miu pai cuntaba que ua beç…
EM – A mi lhembra-se-me dessa beç. You i tou pai éramos mi amigos. El iba a mi casa muita beç. Por bias de ls perros. Daqueilha beç era por causa de ti. L home yá choraba:
– Stou sien l rapaç!
– Nun stás, home! Bai alhá, que bás a ber cumo l garoto manhana yá stá buono.
Apuis buiemos un copo, ou na dega del ou na mie.

FM – An mie casa si la cúntan assi. Diç que yá me habien lhebado al spital dues ou trés bezes. I al doutor Raposo. I que nun habie maneira de me baixar l febre! Apuis cun la buossa reza fui mal bai-te deiqui.
EM – Claro! Doutra beç un de Bilasseco, era pastor, diç que tenie ido a cumprar un maron a Bragança, i que l canhono solo staba tumbado, que nun quemie…que nada.
Isto, sabes, hai muita ambeija, apuis nun puoden fazer mal doutra maneira, fáien-lo assi. You alhá le dixe:
– Bai assossegado que l canhono nun ten nada.
Querie-me pagar, inda me percurou quanto era. Qu’ye que ha de ser, isto nun ye nada! Buímos un copo. Apuis deili a dous ou trés dies bieno-me a trazer un cordeiro a casa. Agora inda bénen muitos a tener cumigo: ai, que nun me tengo deste braço, ai, que nun me tengo desta pierna, mas you a las bezes scuço-me… las ties son tan xaticas…
Pega un cigarro!

FM – Inda fumei un ha cachico.
EM – Pega! You gusto de ls Camelos, mas nun ls tenien, tube que cumprar estes. Pega lhume.

Anterbista de Alfredo Cameirão

Proponha um artigo de opinião:
info@pressnordeste.pt
Abrir
Written By
admin